A couple of days ago, Plug and Play tech center – our hosting business incubator – organized one of its largest yearly events, WebPlay. We attended, interested not only to find out what’s going on in the www world, but also to see a quick and lively start-up presentation session. So here are some brief impressions:

• The current economy crisis does not seem to have affected (yet) the web advertising business. Could the crisis actually stimulate companies to advertise more at a lower price and thus increase the market share of web advertising?
• Nine web-based start-ups presented themselves, each company being allocated less than 10 minutes to convince the audience. Pretty large span of topics were covered, from rating mechanisms to music wikipedia. Impressive to see that more than 75% of the companies were struggling to follow the successful model of Facebook. Facebook appears the have created almost a cliche. And when you think that I was so reluctant to create a Facebook account!
• The most interesting (and controversial) discussion concerns funding. There are two main opinions around. 1) Economy crisis means less money for investments, therefore VCs tend to (re)invest in the companies they already have in their portfolios, logically meaning less chances for new start-ups to get funding. 2) Economy crisis affected mainly business angel funds, as a countermeasure VCs allocate more money to the so-called “seed funds” and spread their investments over new ideas, trying to lower the risks; as a consequence, not a bad time to come up with a start-up.

Let’s see how all these will look like in the next year. For now, happy Thanksgiving!

Raluca and Mihai

Soms heb je van die periodes dat niks vanzelf gaat. Dat je overal achteraan moet, dat alles langzamer gaat dan je eigenlijk wil, dat 24 uur in een dag nog niet genoeg is om overal aan toe te komen en dat alles net mis gaat. Zo’n periode had ik afgelopen week een beetje. En toen ik gisteravond nog een mailtje van een klant kreeg die niet tevreden was, had ik het een beetje gehad.

En dan komt er zo’n dag als vandaag. Eerst die ontevreden klant gebeld. Het bleek allemaal mee te vallen en binnen 5 minuten kreeg ik het bericht dat de order (en geen kleintje…) er aan komt ! Hatsjikidee ! Daarna mijn vlucht naar Las Vegas voor aankomend weekend maar even geboekt. Gisteren baalde ik omdat bijna alle vluchten vol zaten, waarschijnlijk vanwege Thanksgiving. Er waren nog wat vluchten voor woekerprijzen op onmogelijke tijdstippen maar daar had ik geen zin in. Laat maar… Vandaag weer gekeken; waren er ineens plekken op een vlucht beschikbaar op precies de perfecte tijden en voor een erg zacht prijsje. Hoppa ! Daarna nog wat afspraken gemaakt met mensen die vorige week de telefoon niet opnamen maar nu ineens wel. Tsjakka ! En als klap op de vuurpijl vanavond de contracten ondertekend en heerlijk gegeten met onze nieuwe salesman. Hopsatee ! I love it when a plan comes together !

Tsja en dan heb je ineens weer volop energie om je blog bij te werken

It is impossible to stay inside this weekend… Sunny, blue sky, 25-26 degrees Celsius. All these in mid-November! So we decided – all three of us – to spend a day on the Pacific coast, drive along the ocean, admire the scenery and make lots of photos.

First stop was in Monterey, cozy small town by the sea, with a very nice marina (also very touristic, apparently). A loud demonstration was also taking place on the streets – people supporting gay rights in California.

Next item on the agenda was the famous 17 miles drive, an exquisite area between Monterey and Carmel. Great houses, even castles, large domains, endless, green golf fields and, above all, a restless sea. Besides tourists like us, the only occupation around seemed to be golf. The joke goes among us that people living there are the ones that were really lucky with their start-ups

After a well-deserved lunch in beautiful Carmel, we hit the best part of Highway 1, going south to Big Sur, along one of the most spectacular costline scenery ever seen.

We got to to Julia Pfeiffer Burns State Park before the sunset, just in time to admire the unique beach with an waterfall and to make dozens of photos, of course.

All in all, just a perfect day!

Greetings,
Raluca and Mihai

Ik loop nog wel eens op een zaterdagnacht door de stad en wat dan heel erg typisch is, is dat de ene kroeg bomvol is en de ander helemaal leeg. Hoe komt dat ? Het is vaak niet de bierprijs, niet het meubilair, niet eens de muziek, maar het is omdat mensen elkaar aantrekken. Mensen zijn eerder geneigd een drukke kroeg in te lopen dan een lege. En zo is het een zichzelf versterkend effect, wat best wel lastig te doorbreken is.

Zo is het ook met bedrijvigheid. Het trekt elkaar aan. Als je hier in Silicon Valley aan een bedrijf vraagt waarom ze hier gevestigd zijn, dan is meestal het antwoord : “omdat er veel soortgelijke en aanverwante bedrijven zitten, die ook weer andere dingen als venture capital aantrekken”.

Tweehonderd jaar geleden was Enschede niks. En er kon ook niks. De grond was te slecht om akkerbouw op te plegen, dus er werd wat anders verzonnen. Laten we textiel maken ! En zo was Enschede een van de eerste steden (al veel langer dan 200 jaar geleden trouwens) waar de textiel industrie van de grond kwam. En omdat ze in Enschede er vroeg bij waren trok er steeds meer textielindustrie naar Enschede, wat nog meer textielindustrie aantrok. En zo gebeurde het dat in pak ‘m beet 100 jaar tijd de stad 25x zo groot werd (van 5000 inwoners in 1860 tot 125.000 in 1960). Toen kwam de klad erin en moest er wat anders bedacht worden. De universiteit werd er neergezet en er werd gehoopt op kennisintensieve bedrijvigheid.

Er zijn echter 2 grote verschillen met de situatie van 200 jaar geleden :

1) Enschede was lang niet de eerste plek waar kennisintensieve bedrijvigheid werd gevestigd

2) Met de textielindustrie was het mogelijk om een significant deel van de wereldmarkt in Enschede te maken. Met kennisintensieve bedrijvigheid is dat onmogelijk, de wereldmarkt is veel groter; zelfs heel Twente zou daar veel te klein voor zijn

Met name punt 2 is denk ik erg belangrijk. Silicon Valley is een gebied van ongeveer 50×100 km (San Francisco meegeteld) met zo’n 7 miljoen inwoners. Dat is dus zo’n beetje de kritische massa die nu nodig is (in de toekomst wellicht meer).

Als je het dus echt groot wil aanpakken dan kom je meteen tot de conclusie dat Twente te klein is. Een voordeel van Twente is wel dat het makkelijk uit te breiden is; er zijn geen fysieke boundaries zoals in de Silicon Valley (oceaan en bergen). Dus eerst moet Twente zorgen dat het zo’n beetje de rest van Nederland erbij pakt, eigenlijk alles ten zuidwesten van Enschede. In Duitsland zijn ook aardige initiatieven aan de gang, met name in het Ruhrgebied, waar ze met de neergaande staal- en kolen-industrie kampen en dezelfde ideeen hebben als in Twente. Als we dan toch bezig zijn met annexeren dan pakken we Belgie er ook bij, zeg maar zo’n beetje tot en met Antwerpen, Brussel, Luik.

Dan heb je een gebied met zo’n 35 miljoen inwoners schat ik. De naam is misschien voor de hand liggend, maar het zal “Groot-Twente” gaan heten. Omdat een hoofdstad bepalen teveel gesteggel is, komt er geen hoofdstad (Silicon Valley heeft ook alleen maar een officieuze hoofdstad). We bouwen alle lege ruimtes ertussen helemaal vol (ja ook de veluwe !) zodat er zo’n 70 miljoen mensen en op termijn misschien 100 miljoen mensen gehuisvest kunnen worden. Hieronder alvast een kaart :

Het huidige Twente zal later Klein-Twente gaan heten en is de meest gezellige uithoek van de succesvolle metropool die nota bene in het hol van de leeuw, in Silicon Valley ooit is bedacht door iemand achter zijn laptopje.

Een misschien meer haalbaar en compacter alternatief zou zijn om Belgie te laten zitten (en dan Limburg ook maar), en dan krijg je dus : Twente, Gelderland, Utrecht, Brabant, het zuiden van Noord-Holland, Zuid-Holland, en eventueel het Ruhrgebied er bij aan. Maar kleiner dan dit moet het echt niet worden !

Kortom : THINK BIG !

groeten,

Micha

Today, a short discussion on the differences between American and Dutch start-ups, as seen from Silicon Valley, probably the world’s most dynamic hi-tech business incubator.

US start-ups are more opportunistic, pragmatic, self-motivated and fast-growing (when successful, of course). They benefit from a very large and uniform market, as well as from significant funding opportunities. They follow the model of a “fast-spinning wheel”. Sometimes they might spin too fast and just take a trial-and-error approach, without analyzing entirely all aspects. At the other end, Dutch start-ups are more abeyant, analytical, have strong scientific foundations and seek very narrow niche markets. This can translate sometimes into slow-growth and losing the momentum.

A global start-up, with roots for instance both in US and the Netherlands, is an interesting idea. Obviously, the question is if the best of both worlds can be combined. The pre-market effort will be double, but so will be the potential benefit.

The first day in Silicon Valley started very early – at 3AM… due to the obvious jet lag! Still, a full day, discovering Plug and Play Tech Center, setting up, meeting people, presenting the company to the Netherlands Business Support Office (NBSO).

This is how Plug and Play Tech Center looks like:

… and this is the office of Inertia Technology:

Photos with the “ecological” car that we rented, in a future post. Until then, good night!

Tot mijn grote schrik zag ik dat het al weer veel te lang gelden is dat ik hier wat heb geschreven. “Time flies”, zoals ze hier in de States zeggen.

Het eerste noemenswaardige dat ik afgelopen week heb meegemaakt is de netwerkbrunch hier in Plug and Play. Met de Fast 50 bedrijfjes konden we netwerken met potentiele investeerders en allerlei andere vogels die op dit soort evenementen afkomen (consultants, advocaten, headhunters, en mensen die 1000 connecties op LinkedIn nog niet genoeg vinden). Het netwerken gaat heel gericht. Iedereen praat met iedereen, vooral niet te lang, en verwijst je weer door naar iedereen. Uiteindelijk ga je met een pak visitekaartjes naar huis (ja, er zaten zelfs wel aardig wat mensen bij waar je echt wat aan hebt) en voordat je achter je computer zit heb je je mailbox al vol met follow-ups en follow-ups van follow-ups van kennissen van kennissen. Hoe anders dan in Nederland… Hier ben je je netwerk, en is het een soort statussymbool als je iedereen kent.

Verder ben ik ook met de Fast50 groep naar Stanford geweest en wel naar het Artificial Intelligence Lab (link). We waren bij de robotics groep van prof. Oussama Khatib op bezoek. Al door de gang lopend zagen we allerlei robots, vliegtuigjes, helicopters, robotarmen en nog meer grote mensen speelgoed. Na een erg interessante presentatie mochten we zelf wat spelen met een haptic interaction device. Dat is een balletje die vastzit aan een apparaat en die je kunt bewegen. Daarmee kun je iets besturen (kan iets echts zijn, bijv. een operatiemes, maar ook iets virtueels, zoals een cursor op een computerscherm). Het grappige is dat als je op het scherm ergens tegenaan botst je dat ook in het balletje voelt en het niet verder kan bewegen. Verder werken ze daar ook aan de Asimo robot; zie filmpje :

Helaas konden we Asimo niet zien omdat ie niet “aangekleed” was. Kortom een erg leuke middag !

Uiteraard ben ik ook bezig geweest met het opzetten van de sales office. Er blijkt toch nog het een en ander aan “legal stuff” geregeld te moeten worden, dus het wachten is daar nu eigenlijk op. Daarna is het een kwestie van rondmaken met de in mijn ogen meest geschikte persoon. Verder ben ik ook aan het kijken of het wellicht toch misschien handig is om meteen maar een Inc of een LLC op te zetten (in plaats van iemand op freelance basis aannemen). Misschien is het mogelijk om dat ook nog binnen deze 8 weken te doen, maar dat vergt veel uitzoekwerk en heeft niet de allerhoogste prioriteit.

I’ll keep you up to date !

Micha

Vanochtend stond er een meeting gepland met Economic Development van de stad Palo Alto (een zusterstad van Enschede). Deze zusterstadrelatie die al bijna 30 jaar bestaat is een paar jaar geleden uitgebreid met de intentie om ook op zakelijk gebied dichter tot elkaar te komen. Op het gemeentehuis hebben Harm en ik met  Susan Barnes gepraat over hoe we dat concreter kunnen invullen. Een van de ideeen is om ergens in de zomer een meeting te organiseren om daar in meer detail in te duiken. Hopelijker zijn er dan al meer bedrijven via embeddedcoaching die kant op gegaan en kan er een duidelijkere invulling aan worden gegeven.

Vanmiddag ben ik bij het AMES Research Center van NASA langsgeweest. Deze excursie is onderdeel van het door Deloitte en Handelsroute.nl georganiseerde event : Tothevalley

Ze houden zich bij het NASA AMES Research Center vooral bezig met robots die naar de maan en Mars gaan. Op dit moment rijden er 2 karretjes rond op Mars, de Spirit en de Opportunity. Die rijden daar al bijna 5 jaar. Hier een plaatje (ze zien er ongeveer hetzelfde uit) :

Verder staat er ook nog de Phoenix op Mars, dat is een statisch ding die met een schepje in de grond staat te graven op zoek naar water. Die ziet er zo uit :

Aangekomen bij de gate mochten we na een aantal securitychecks het terrein op. Toen werden we bij een volgend hek weer tegengehouden. De NASA-meneer die bij ons in de bus was gekomen begon enthousiast te vertellen over de Mars-simulation-ground en de nieuwe mars-rover die ze aan het ontwikkelen waren. Toen we bijna weer verder reden had ik eindelijk door dat hij het over het braakliggende terrein naast de bus had waar een soort winkelwagentje met een dekentje erover stond. Zo kan high-tech er dus ook uitzien…

Daarna volgden er presentaties. Waar ik superflitsende presentaties over allerlei mensheid-veranderende heldenmissies verwachte kwamen er, nadat het 10 minuten duurde om de beamer aan te sluiten, best wel down to earth presentaties. Er werd netjes vermeld dat de Russen de eersten waren die robots op de maan en op Mars hadden rondrijden, en dat de Russische “badkuip” op de maan maar liefst 30 km had afgelegd, een tot nu toe onge-evenaarde prestatie. Verder was er een presentatie van een leuke mevrouw over allerlei psychologie aspecten van robotmissies (wat doe je als de ene persoon de robot naar het oosten wil laten gaan, en de ander wil naar het westen ?), en was er best wel kritiek op allerlei politieke spelletjes. De mislukte Mars Polar Lander missie werd zelfs de Mars Polar Crasher genoemd. Met beide benen op de grond dus ! Wel verfrissend en er kan weer een vooroordeel over Amerikanen de prullenmand in…

Onze magen werden in downtown San Francisco nog gevuld met lekker eten en ik was blij dat ik mijn TomTom bij me had toen ik via dit werkelijk achterlijke verkeersplein (klik op het plaatje voor een 3D view) :

weer huiswaarts keerde om mijn blog te typen, de laptop dicht te klappen en te gaan slapen,

groetjes,

Micha

De eerste week zit er al weer op. Ik begin me steeds meer te beseffen dat 8 weken helemaal niet zo lang is en dat ik nog een hoop te doen heb.

Ik heb afgelopen week gesprekken gehad met 6 potentiele verkopers (nummer 7 kwam niet opdagen). Het niveau van de mensen die op kwamen dagen was hoog. Er zat er slechts 1 bij waarbij ik meteen het gevoel had dat het niks zou worden. Gelukkig zat er ook iemand bij met eigenlijk de perfecte achtergrond. Hij had veel gedaan met microtechnologie, zelfs een beetje op glas. Hij is dus als geen ander in staat om snel te kunnen begrijpen wat we kunnen maken. Verder was hij erg commercieel ingestald en had ongeveer 15 jaar sales-ervaring. Het mooie was dat hij de laatste jaren actief was geweest met high-tech startups in biotechnologie en medische technologie. De ideale combinatie dus! Aankomende week ga ik het met hem proberen rond te maken.

Maar na een drukke week werd het ook tijd voor wat ontspanning. Ik had besloten om naar Reno (Nevada) te gaan en daar de casino’s te bezoeken voor een heerlijk potje poker. Er was echter hevige sneeuwval voorspeld (tot een meter sneeuw in dit weekend) in de Sierra Nevada, dus het werd mij ten zeerste afgeraden om zonder sneeuwkettingen bij je te hebben daar doorheen te rijden. Omdat het in Mountain View bijna 20 graden was en de hoogste pas van de Interstate 80 op zo’n 7000 voet ligt, kon ik mij niet voorstellen dat het daar zou gaan vriezen. Ik besloot het erop te wagen (Hey, I’m a gambler !). Na enorm lang in de vrijdagavondspits te hebben gestaan kon ik toch eindelijk doorrijden. Helaas was het donker en kon ik dus niet van de mooie Sierra natuur genieten. Ik begon hem wel redelijk te knijpen toen het begon te regenen en de weg steeds verder omhoog ging. Er kwamen steeds meer parkeerplekken langs de weg bedoeld als plek om je sneeuwkettingen om te doen. Toen ik echter op 7000 voet aankwam regende het nog steeds. Zie je nou wel, het sneeuwt niet op deze hoogte in Oktober !

Na een rit van ruim 5 uur kwam er een lichte gloed tevoorschijn vanachter de donkere bergen. Dat moest Reno zijn ! Aangekomen bij het casino/hotel kwam ik mensen tegen met de meest idiote outfits; het was immers Halloween… Ik schoof aan aan een pokertafel naast Fred Flintstone, die telkens onder een luide “YABADABADOOOO !!!!” zijn muntjes van tafel graaide als hij een hand had gewonnen. Helaas was Vrouwe Fortuna mij niet gunstig gezind en besloot ik zondagochtend de terugreis maar weer te aanvaarden. Al rijdend tussen de vergane glorie van de typische eind jaren 70 stijl casino’s in downtown Reno zag ik in de verte donkere wolken boven de bergen hangen. Zou het daar dan toch sneeuwen ? Nee, vast niet…

Ik was Reno nog niet uit of het begon al te regenen. Het was ook een stuk kouder dan vrijdag… Net de staatgrens over en weer rijdend op het enorm slechte, oosteuropees aandoende asfalt van het Californische deel van de Interstate 80 ging de regen over in sneeuw… Ai… Langs de weg werden de sneeuwhopen steeds hoger, het had hier duidelijk al een dag gesneeuwd. Gelukkig was de weg sneeuwvrij en kwam ik zonder kleerscheuren veilig op de hoogste pas aan. Daar heb ik heel snel (het was echt koud…) het volgende fototje geschoten :

Verder genietend van het uitzicht (helaas wel veel mist) reed ik de Silicon Valley weer in en was het weekend weer voorbij.

Tot blogs,

Micha