Vorige week tijdens de lunch besloten Raluca, Mihai en ik om eens naar de Redwoods te gaan. Op aanraden van Harm trokken we er zaterdag op uit. Op een klein uurtje rijden van Sunnyvale vind je de Big Basin Redwoods. Deze zijn bekend om de aanwezigheid van veel hoge en zeer rechte sequoia bomen. Deze bomen kunnen meer dan 100 meter hoog worden en meer dan 2000 ! jaar oud.

Omdat plaatjes meer zeggen dan 1000 woorden :

A mini-guide for European companies

Our first month in Silicon Valley comes to an end… yes, almost four weeks passed since our first post in this blog. For those that will repeat our experience, here is a quick review that hopefuly will help them to land smoothly in Silicon Valley.

Before coming. Take your time to prepare! Time is passing very fast while you are here. It takes time to set up meetings with people, especially when you do not have a direct connection to them. Try to schedule your meetings (at least the first ones) before leaving Europe. Take into account any public holidays that would occur during your stay (like Thanksgiving!) – do not count on too much business interaction during that.

First week. No matter how hard you try to get used to it, you will suffer from jetleg! Do not count on being 100% efficient. Most probably, you will also lose some time on settling down and organizing your work environment.

At the office. If you do not like working in a cubicle, and if you can afford it, then do not rent a cubicle! Otherwise, be prepared for not much privacy and occasionally significant noise.

Driving. Be ready to use the car all the time and take a vacation from cycling. Also, do expect to drive long distances and do expect that to take looong… after all, you do not want to get in trouble with the police.

Time difference. Mornings and/or evenings – time to talk home and make sure that your business is still navigating on the right track. Be aware that this will extend your working days…

Financing. 90% of the discussions going around here concern financing, VCs, investments, raising millions, and so on. Make up your mind quickly, preferably before coming here, whether your company seeks funding, is ready for it or not. If you seek funding, then take your time to analyze the options, there are so many!

Intellectual property. Be careful about what ideas you are disclosing in your meetings. You have to make a trade-off. It is hard to believe that you can convince people to sign an NDA before every meeting, especially when it is a first-time discussion. However, in most cases, you will want to convince them of your ideas and solutions, so you have to give details. Caution is the key word!

Costs. Be prepared for living expenses higher than you thought. The Valley is an expensive area, so you will not find good accommodation and food at very cheap prices. For electronics, that’s a different story…

Weather. Do not bother to bring your umbrella, you are not going to need it!

Weekends. Just don’t be an workaholic and go to see the Pacific coast (at least).

Last week. This is when all things have to be completed or brought to a somewhat final stage. All the important meetings will concentrate then. You will feel that it would have been good to have at least another week.

Afterwards. Well… I guess we have to fill this up after we leave.

That’s all, folks! Inertia is moving next week to Australia, so our global startup adventure continues.

So long, and happy Sinterklaas!

Raluca and Mihai

Ik weet niet waarom, waarschijnlijk uit verveling, maar ik had vanavond tegen beter weten in maar weer eens (voor het eerst sinds 3 weken of zo) de TV aangezet. Daar word je niet vrolijk van. Tussen de reclames door af en toe een baggerprogramma, vaak een beeldkwaliteit alsof je naar een slecht filmpje uitvergroot op de laptop zit te kijken, en uiteraard een en al propaganda overal voor. Het enige wat die TV doet is de kijker een mening opleggen. Ik word er ziek van. Vooral die vele reclames. En dan ook nog reclames nergens voor. Reclame voor gezonde kaaspatat want er zitten geen groeihormonen in. Reclame over hoe je van je creditcard debts af kunt komen door naar een betaalnummer te bellen. Zelfs heel veel reclame TEGEN bepaalde dingen (tegen het milieu, tegen roken, tegen het homohuwelijk, zelfs reclame tegen reclame, ja echt waar)

De TV gaat uit.

De telefoon gaat.

Een stem : “Hi, is this Philip Black ?”

Ik : “No, I don’t know Philip Black”. “Oh, that’s great ! I have some fantastic news for mr. Black. Maybe you can tell him ?“. “I don’t know mr. Black, so I cannot tell him”. Het leek me een erg interessant gesprek te worden dus ik besloot niet meteen op te hangen. “Well we have a fantastic offer for him, but since he is not on the phone I might as well offer it to you“. “What kind of offer ?”. “You are a resident of Mountain view, right ?“. “Yes”. “Ok that’s great, because we just opened a showroom in Mountain View. Our closest showroom used to be in San Mateo“. “What kind of showroom is it ?”. “It is at California Avenue“. “For what kind of products ?”. “We will open next friday, so I will send you all the legal documents and reserve a place for you“. “What kind of legal documents ?”. “Just documents that state that we don’t lie and stuff, nothing special. So I can sign you up for next Friday ?“. “What products will you be showing ?”. “You are really lucky you got me on the phone, this normally is for people on a list only. I can make a reservation for you now, but you have to decide quickly, we are almost fully booked“. “FOR WHAT PRODUCTS YOU STUPI….” Ik besefte me dat het me te veel werd. Was ook pas het 3e telefoontje van de avond, 1 reclamebandje en een ander verkooptelefoontje. Ik gooide de hoorn er maar op. En meteen ook de stekker eruit. Die telefoon gebruik ik toch niet. De stekker gaat er morgen wel weer even in als ik mijn moeder bel. En daarna er gauw weer uit.

Ik besluit nog even mijn mail te checken. 1 nieuwe mail met een rood uitroeptekentje ervoor. Ik kijk naar het onderwerp : “Best practices on machinery lubrication”. Het ging over een symposium in Shanghai. Voordat ik er erg in had zat ik al terug te typen : “WHY ON EARTH ARE YOU SENDING ME A MAIL……”

Het zit in me hoofd. Al die reclame, al die misleiding, al die onzin, tv-pastoren, liegen, overhalen, verdraaien, overdrijven; ik kan er niet meer tegen.

En als ik er al niet meer tegen kan na 5 weken, dan kunnen al die Amerikanen er ook niet meer tegen. Niemand gelooft niemand meer. Niemand geeft dus nog geld uit. Het enige geld dat nog in omloop is is bij reclamebureaus, bedrijven die mensen oplichten en advocaten. Het consumentenvertrouwen staat derhalve ook al maanden op een historisch dieptepunt.

En zo gaat een heel land failliet door misleidende reclames en slechte regulering ervan.

Ik wil gauw weer terug naar ons communistische kikkerlandje waar reclames door de staat worden gecontroleerd en gereguleerd. En dan betaal ik maar belasting voor Gekke Ella, de Paddopolitie, te dure fitnessruimtes voor ambtenaren, grote infrastructurele projecten die altijd duurder zijn dan gedacht en door de staat gesubsidieerde clubjes die de staat aanklagen.

Maar nooit meer zoveel irritante misleidende reclames !!! 

groetjes,

Micha

Omdat het afgelopen donderdag Thanksgiving was en iedereen in de US die donderdag en vrijdag vrij heeft besloot ik ook maar eens een break te nemen. Nadat ik donderdagochtend de laatste dingetjes had afgerond pakte ik het vliegtuig naar Las Vegas (net als vorig weekend). Het was erg druk op de airport en ik was nog maar net op tijd. Dacht ik. Het vliegtuig had vertraging. Maar goed uiteindelijk vertrokken we toch en in Las Vegas aangekomen regende het. Verder moest ik bijna een uur op mijn huurauto wachten, en kwam ik in een ongelooflijke file te staan op de Strip. Een lekker begin dus. Ik heb in verschillende casino’s gepokerd en ook dat was niet bepaald een succes, in tegenstelling tot vorig weekend. Dus zondaag besloot ik maar wat anders te doen en de Hoover Dam te gaan bezoeken. Dat is zo’n 30 mile van Vegas en omdat ik toch een huurauto had ben ik daar maar heen gereden. Onderweg stond er een bord : “Veel files en veel vertraging bij Hoover Dam”. Omdat het op de weg waar ik reed erg rustig was trok ik mij daar niks van aan en reed gewoon door. Toen ik de andere snelweg opdraaide en zich een fantastische view over Lake Mead ontpopte, stond ik bijna meteen in de file.

Het was nog 12 km en het stond echt stil. Ik besloot om aan mijn TomTom een andere route te vragen en die was er, dus ik maakte linksomkeert. Na een paar km stuurt de TomTom me ergens heen waar geen weg was. Eigenlijk recht een stuk woestijnachtig gebied in. Er stonden wel bandensporen dus ik reed er maar in. De “weg” werd steeds slechter en er zaten zulke diepe kuilen in dat ik een paar keer uit moest stappen om zeker te weten dat ik niet vast zou komen te zetten. Het zand werd ook steeds fijner (een soort zand als op het strand), dus ik slipte steeds vaker weg. Omkeren kon ook niet meer, want het pad lag iets dieper en eromheen stonden struiken. Achteruit het stuk terug rijden was ook al geen optie dus ik reed maar door. Toen ik dacht dat ik er bijna weer uit was stuurde de TomTom mij een pad in dat steil naar beneden liep met hele grote rotsblokken overal bezaaid en vreselijk diepe kuilen. Ik stapte de auto uit om het eens beter te bekijken en te kijken of ik die rotsblokken kon verplaatsen. Ineens hoorde ik een stem in mijn hoofd zeggen : “Mies doe even normaal. Je staat hier eind november met 30 graden helemaal alleen en ver van alles en iedereen in een soort woestijn; Alvin en de Chipmunks die een kerstliedje aan het krijsen zijn op de achtergrond; te kijken of je jezelf nog verder in de nesten gaat werken.” Dat deed ik dus maar niet en liet de TomTom weer een alternatieve route bedenken. Die was er. Ik moest weer verder de woesternij in en van een weg was al helemaal geen sprake meer.

Op een gegeven moment kwam ik een bord tegen : “Private shooting range. Danger.” Met zo’n doodshoofd eronder. Hmmm. Ik draaide mijn raampje open en hoorde dat een aantal hillbilly’s, luidkeels “JIIIHAAAAAAA” schreeuwend, flink aan het knallen was. En dat waren geen klappertjespistolen. Om mijn huurauto onder de kogelgaten weer in te leveren leek me ook niet zo’n goed idee, dus ik liet de TomTom maar weer eens wat anders bedenken. Hij kwam nu met een route die 281 km lang was en ruim 4 uur zou duren… Ai. Out of options dus. Er zat niks anders op dan die ongeveer 10 km maar weer helemaal terug te rijden. Omdat ik de weg nu kende voerde ik het tempo maar wat op en dat ging allemaal net goed. Ik besloot om maar weer in de file aan te sluiten die inmiddels wel veel korter was geworden. Onderweg kwam ik weer langs Lake Mead, en omdat dat zo mooi was besloot ik om dat maar eens per helikopter te gaan bekijken.

Voor slechts 29$ kon je een helicoptervluchtje maken. Wel heel erg kort, maar zeker de moeite waard. Ik vervolgde na het spectaculaire vluchtje mijn weg naar de Hoover Dam, en kwam daar net voor zonsopgang aan, zodat ik nog snel even wat fotootjes kon schieten. Het is best wel een groot en indrukwekkend ding !

De terugweg verliep veel vlotter en ondertussen zit ik al weer op mijn vlucht terug te wachten terwijl ik dit typ. Uiteraard heeft Micha “Exit-Row” Mulder weer een gratis update te pakken naar meer beenruimte…

Deze week ga ik veel afspraken proberen te maken met klanten zodat ik volgende week met de nieuwe verkoper flink op pad kan. Verder ga ik ook bezig met het uitwerken van mijn businesscase,

tot de volgende keer !