Inmiddels ben ik weer precies een maand terug in Nederland, dus hoog tijd om na de hectiek van het terugkomen en de stapels werk die er lagen afgerond te hebben eens terug te kijken naar de resultaten van mijn tripje Silicon Valley en het coachingstraject er omheen.

In mijn eerste blog had ik 3 duidelijke doelen gedefinieerd :

• Een verkooppunt opzetten – d.w.z. een verkoper vinden
• Klanten en prospects bezoeken
• Spin-off business genereren met binnen Micronit ontwikkelde technologie

Per doel zal ik de resultaten en bevindingen beschrijven :

1) Een verkooppunt opzetten

Dit doel had ik al vantevoren het beste voorbereid. Ik had vanuit Nederland al sollicitatiegesprekken gepland met 7 potentiële verkopers. Ook had ik een contract template geregeld om iemand op freelance basis aan te nemen. In de eerste week heb ik met 6 van de 7 verkopers gesproken; eentje kwam er niet opdagen. Van deze 6 personen stak er 1 met kop en schouders bovenuit (Bob Moore) en daar ben ik mee verder gegaan en een tweede gesprek gehad met Harm erbij. Na wat referenties nagebeld te hebben en het free-lance contract laten checken bij een Amerikaanse advocaat zijn we met elkaar in zee gegaan. Inmiddels zaten we al in de 4e week, en de startdatum werd 8 December. We hadden dus 2 weken in de US om samen te werken. Inmiddels is Bob hier vorige week een hele week geweest om Micronit te leren kennen, en is de verkoop op gang gekomen.

Er is ook een eerste aanzet gedaan om te kijken wat er voor nodig is om er een echte Amerikaanse Inc of LLC van te maken.

2) Klanten en prospects bezoeken

Het idee was om de bezoeken zoveel mogelijk samen met de nieuwe verkoper af te leggen. Dus de voorbereiding van het plannen van deze bezoeken heb ik vanuit mijn cubicle gedaan (ook makkelijker vanwege het tijdsverschil). Er zaten ook bezoeken bij bij bedrijven van mensen die ik in de US heb ontmoet en een aantal die Harm had aangedragen. De meeste bezoeken waren dan ook tijdens de laatste 2 weken gepland. De eerste orders zijn inmiddels binnen van de bezoeken van de laatste 2 weken !

Verder heb ik ook veel tijd gestoken in het binnenhalen van een “grote vis”. Hier ben ik meteen mee begonnen (en daar zat natuurlijk al veel voorbereiding in), en deze klant heb ik een aantal keer bezocht. Dit heeft uiteindelijk geleid tot een erg groot contract die op de laatste vrijdagmiddag van mijn bezoek door de fax kwam ! Deze opdracht kan Micronit echt een stadium verder brengen en zal op korte termijn (voor het eind van 2009) tot zo’n 8 extra arbeidsplaatsen leiden bij Micronit.

3) Spin-off business genereren

Het is moeilijk om concrete dingen te noemen in het kader van vertrouwelijkheid, dus ik zal het hier algemeen houden. Samen met Harm is er gekeken naar verschillende mogelijkheden om spin-off producten van Micronit in de (Amerikaanse) markt te zetten en daar een aparte entiteit van te maken. Er is met name gekeken naar mogelijke businessmodellen (zie mijn vorige blog voor de belangrijkste conclusies). Er zijn afspraken gemaakt met een aantal marktpartijen die interesse zouden kunnen hebben in deze spin-off producten om de markt(en) beter in kaart te brengen en er is gepraat met venture capitalists om te kijken wat de mogelijkheden zijn m.b.t. financiering. Dit lag in het algemeen vrij lastig, de kredietcrisis is ook in Silicon Valley hard aangekomen…

Er is ook tijd gestoken in het schrijven van een businessplan voor een spin-off idee en dat is iets dat nog steeds ongoing is.

Al met al kan ik wel stellen dat uit alle doelen duidelijke resultaten zijn voortgevloeid en dat het dus een erg geslaagde trip was. Buiten dat het business-wise geslaagd was is het natuurlijk ook gewoon een prachtige ervaring om 2 maanden in the Valley door te brengen. Ik ben toch echt op een hele andere manier naar ondernemen gaan kijken en ik ga zeker een aantal positieve dingen die ik daar geleerd heb hier in de praktijk brengen !

Aangezien dit mijn laatste blog is wil ik deze kans ook aangrijpen om een aantal mensen te bedanken.

Ten eerste uiteraard Harm ten Hoff van BayLink; hij heeft echt zijn nek uitgestoken om dit Embedded Coaching initiatief realiteit te maken en verder heb ik van zijn heldere kijk op ondernemen en zijn coaching erg veel geleerd. Harm bedankt !

Ook wil ik de partners bedanken die dit project mogelijk hebben gemaakt. Dat zijn : Gemeente Enschede, Technologie Kring Twente, KvK Oost Nederland, Deloitte en Kennispark Twente. Door jullie steun is het mogelijk geworden om het coachingsgedeelte ook echt inhoud te geven !

Ik hoop dat Embedded Coaching een groot succes wordt en dat nog vele ondernemers mij zullen volgen naar Silicon Vally. Ik kan het aanraden in ieder geval !

groetjes,

Micha

De laatste weken heb ik veel nagedacht over High Tech startup bedrijven en wat nou eigenlijk het succes bepaalt van deze ondernemingen (en dan met name ondernemingen in bijv. Life Sciences of groene energie, en minder de software en internet startups). De Valley is natuurlijk de plek bij uitstek om daar over na te denken en te brainstormen. Na veel gepraat te hebben met Harm en met andere ondernemers, en na goed rondgekeken te hebben ben ik tot de volgende conclusie gekomen :

Pure technologie is zeer moeilijk te verkopen.

Waarom is dat ?

Als startup word je min of meer gedwongen om de technologie of producten die je ontwikkelt te beschermen met patenten.  Als je die technologie wil verkopen (meestal omdat een klant het wil gebruiken in zijn product) dan staat voor die klant leverbetrouwbaarheid voorop; immers de levering van zijn product hangt af van de levering van jouw product. De klant wil van zijn levering liever niet afhankelijk zijn van 1 startup bedrijfje en kan eigenlijk 3 dingen doen :

1) Als het mogelijk is simpelere technologie gebruiken in zijn product die bij meer bedrijven te verkrijgen is. Als startup kun je dit misschien ook wel leveren, maar je bent niet uniek en er is prijsdruk.

2) Een second supplier eisen waaraan de technologie ook gelicenseerd en uitgelegd wordt (en die second supplier is vaak de grote concurrent van dit startup-bedrijf)

3) Het startup bedrijf in zijn geheel overnemen.

In alle gevallen zul je als startup bedrijf niet je geniale net ontwikkelde technologie verkopen. In geval 2 ga je gewoon een hoop gedonder krijgen, en eigenlijk is optie 3, het hele bedrijf verkopen, de beste uitweg. Als het product een licensie op technologie is, en de leverbetrouwbaarheid dus niet in het geding is dan zal de klant altijd proberen exclusiviteit te krijgen omdat hij vaak ook geld in ontwikkeling moet steken. Alleen als je erg sterk in je schoenen staat zul je onder die exclusiviteit uit kunnen komen.

Kortom : Als je pure technologie ontwikkelt (wat dus geen kant-en-klaar eindproduct is) dan moet je eigenlijk niet zozeer op zoek naar kopers voor de technologie maar naar kopers voor het bedrijf. En dit laatste is dus iets wat in de US dan ook heel erg nadrukkelijk gebeurt, maar niet echt Nederlands is (en al helemaal niet Twents…). Sterker nog, veel ondernemers hier zien een overname van hun bedrijf als iets negatiefs.

Een andere duidelijke trend die te zien was in de VS is dat grotere bedrijven zelf steeds minder gaan ontwikkelen. Die bedrijven nemen een veel afwachtendere houding aan met betrekking tot hun nieuwe producten. Wat je dus steeds meer ziet is dat deze bedrijven andere (start-up) bedrijven overnemen die al voorbij het proof-of-principle stadium zijn waarin de technologie bewezen is. Dit gaat dan meestal niet om pure technologie maar om eindproducten (bijvoorbeeld laboratoriumapparatuur). Hier is dus veel meer ruimte gekomen voor startups en de grote multinationals schurken daar ook lekker tegenaan door fondsen op te richten waarmee ze in dit soort bedrijven kunnen participeren (waarschijnlijk om ze van binnenuit in de gaten te kunnen houden). Met dit in het achterhoofd kun je dus zeggen dat ook applicatie-ontwikkel-startups goede overname kandidaten zijn. Zeker iets om in de strategie vanaf dag 1 mee bezig te zijn. Gelukkig zijn er als applicatie-ontwikkelaar meer wegen die naar Rome leiden, en overgenomen worden is niet per definitie de beste exit. Gewoon gruwelijk veel apparaten verkopen en op de beurs veel geld ophalen voor verdere groei is natuurlijk ook altijd mogelijk, maar wel voor veel minder bedrijven weggelegd. Dan moeten we trouwens ook nog van de Nederlandse gewoonte af om als bestaande aandeelhouders massaal de aandelen van de hand te doen bij een beursgang, waardoor het meer op graaien lijkt dan op geld ophalen voor versterking van de onderneming.

Tot zover de belangrijkste conclusies die ik heb getrokken uit mijn verblijf in de US. Inmiddels ben ik weer heerlijk thuis en al weer helemaal gewend aan het weer hier. Af en toe heb ik nog wel heimwee naar de Valley, vooral gisteren toen tijdens de lunch onze Amerikaanse verkoper die hier bij ons op bezoek is deze week nog even met een glimlach wist te vermelden dat het in California bijna 25 graden is…

groetjes,

Micha

Vorige week tijdens de lunch besloten Raluca, Mihai en ik om eens naar de Redwoods te gaan. Op aanraden van Harm trokken we er zaterdag op uit. Op een klein uurtje rijden van Sunnyvale vind je de Big Basin Redwoods. Deze zijn bekend om de aanwezigheid van veel hoge en zeer rechte sequoia bomen. Deze bomen kunnen meer dan 100 meter hoog worden en meer dan 2000 ! jaar oud.

Omdat plaatjes meer zeggen dan 1000 woorden :

Ik weet niet waarom, waarschijnlijk uit verveling, maar ik had vanavond tegen beter weten in maar weer eens (voor het eerst sinds 3 weken of zo) de TV aangezet. Daar word je niet vrolijk van. Tussen de reclames door af en toe een baggerprogramma, vaak een beeldkwaliteit alsof je naar een slecht filmpje uitvergroot op de laptop zit te kijken, en uiteraard een en al propaganda overal voor. Het enige wat die TV doet is de kijker een mening opleggen. Ik word er ziek van. Vooral die vele reclames. En dan ook nog reclames nergens voor. Reclame voor gezonde kaaspatat want er zitten geen groeihormonen in. Reclame over hoe je van je creditcard debts af kunt komen door naar een betaalnummer te bellen. Zelfs heel veel reclame TEGEN bepaalde dingen (tegen het milieu, tegen roken, tegen het homohuwelijk, zelfs reclame tegen reclame, ja echt waar)

De TV gaat uit.

De telefoon gaat.

Een stem : “Hi, is this Philip Black ?”

Ik : “No, I don’t know Philip Black”. “Oh, that’s great ! I have some fantastic news for mr. Black. Maybe you can tell him ?“. “I don’t know mr. Black, so I cannot tell him”. Het leek me een erg interessant gesprek te worden dus ik besloot niet meteen op te hangen. “Well we have a fantastic offer for him, but since he is not on the phone I might as well offer it to you“. “What kind of offer ?”. “You are a resident of Mountain view, right ?“. “Yes”. “Ok that’s great, because we just opened a showroom in Mountain View. Our closest showroom used to be in San Mateo“. “What kind of showroom is it ?”. “It is at California Avenue“. “For what kind of products ?”. “We will open next friday, so I will send you all the legal documents and reserve a place for you“. “What kind of legal documents ?”. “Just documents that state that we don’t lie and stuff, nothing special. So I can sign you up for next Friday ?“. “What products will you be showing ?”. “You are really lucky you got me on the phone, this normally is for people on a list only. I can make a reservation for you now, but you have to decide quickly, we are almost fully booked“. “FOR WHAT PRODUCTS YOU STUPI….” Ik besefte me dat het me te veel werd. Was ook pas het 3e telefoontje van de avond, 1 reclamebandje en een ander verkooptelefoontje. Ik gooide de hoorn er maar op. En meteen ook de stekker eruit. Die telefoon gebruik ik toch niet. De stekker gaat er morgen wel weer even in als ik mijn moeder bel. En daarna er gauw weer uit.

Ik besluit nog even mijn mail te checken. 1 nieuwe mail met een rood uitroeptekentje ervoor. Ik kijk naar het onderwerp : “Best practices on machinery lubrication”. Het ging over een symposium in Shanghai. Voordat ik er erg in had zat ik al terug te typen : “WHY ON EARTH ARE YOU SENDING ME A MAIL……”

Het zit in me hoofd. Al die reclame, al die misleiding, al die onzin, tv-pastoren, liegen, overhalen, verdraaien, overdrijven; ik kan er niet meer tegen.

En als ik er al niet meer tegen kan na 5 weken, dan kunnen al die Amerikanen er ook niet meer tegen. Niemand gelooft niemand meer. Niemand geeft dus nog geld uit. Het enige geld dat nog in omloop is is bij reclamebureaus, bedrijven die mensen oplichten en advocaten. Het consumentenvertrouwen staat derhalve ook al maanden op een historisch dieptepunt.

En zo gaat een heel land failliet door misleidende reclames en slechte regulering ervan.

Ik wil gauw weer terug naar ons communistische kikkerlandje waar reclames door de staat worden gecontroleerd en gereguleerd. En dan betaal ik maar belasting voor Gekke Ella, de Paddopolitie, te dure fitnessruimtes voor ambtenaren, grote infrastructurele projecten die altijd duurder zijn dan gedacht en door de staat gesubsidieerde clubjes die de staat aanklagen.

Maar nooit meer zoveel irritante misleidende reclames !!! 

groetjes,

Micha

Omdat het afgelopen donderdag Thanksgiving was en iedereen in de US die donderdag en vrijdag vrij heeft besloot ik ook maar eens een break te nemen. Nadat ik donderdagochtend de laatste dingetjes had afgerond pakte ik het vliegtuig naar Las Vegas (net als vorig weekend). Het was erg druk op de airport en ik was nog maar net op tijd. Dacht ik. Het vliegtuig had vertraging. Maar goed uiteindelijk vertrokken we toch en in Las Vegas aangekomen regende het. Verder moest ik bijna een uur op mijn huurauto wachten, en kwam ik in een ongelooflijke file te staan op de Strip. Een lekker begin dus. Ik heb in verschillende casino’s gepokerd en ook dat was niet bepaald een succes, in tegenstelling tot vorig weekend. Dus zondaag besloot ik maar wat anders te doen en de Hoover Dam te gaan bezoeken. Dat is zo’n 30 mile van Vegas en omdat ik toch een huurauto had ben ik daar maar heen gereden. Onderweg stond er een bord : “Veel files en veel vertraging bij Hoover Dam”. Omdat het op de weg waar ik reed erg rustig was trok ik mij daar niks van aan en reed gewoon door. Toen ik de andere snelweg opdraaide en zich een fantastische view over Lake Mead ontpopte, stond ik bijna meteen in de file.

Het was nog 12 km en het stond echt stil. Ik besloot om aan mijn TomTom een andere route te vragen en die was er, dus ik maakte linksomkeert. Na een paar km stuurt de TomTom me ergens heen waar geen weg was. Eigenlijk recht een stuk woestijnachtig gebied in. Er stonden wel bandensporen dus ik reed er maar in. De “weg” werd steeds slechter en er zaten zulke diepe kuilen in dat ik een paar keer uit moest stappen om zeker te weten dat ik niet vast zou komen te zetten. Het zand werd ook steeds fijner (een soort zand als op het strand), dus ik slipte steeds vaker weg. Omkeren kon ook niet meer, want het pad lag iets dieper en eromheen stonden struiken. Achteruit het stuk terug rijden was ook al geen optie dus ik reed maar door. Toen ik dacht dat ik er bijna weer uit was stuurde de TomTom mij een pad in dat steil naar beneden liep met hele grote rotsblokken overal bezaaid en vreselijk diepe kuilen. Ik stapte de auto uit om het eens beter te bekijken en te kijken of ik die rotsblokken kon verplaatsen. Ineens hoorde ik een stem in mijn hoofd zeggen : “Mies doe even normaal. Je staat hier eind november met 30 graden helemaal alleen en ver van alles en iedereen in een soort woestijn; Alvin en de Chipmunks die een kerstliedje aan het krijsen zijn op de achtergrond; te kijken of je jezelf nog verder in de nesten gaat werken.” Dat deed ik dus maar niet en liet de TomTom weer een alternatieve route bedenken. Die was er. Ik moest weer verder de woesternij in en van een weg was al helemaal geen sprake meer.

Op een gegeven moment kwam ik een bord tegen : “Private shooting range. Danger.” Met zo’n doodshoofd eronder. Hmmm. Ik draaide mijn raampje open en hoorde dat een aantal hillbilly’s, luidkeels “JIIIHAAAAAAA” schreeuwend, flink aan het knallen was. En dat waren geen klappertjespistolen. Om mijn huurauto onder de kogelgaten weer in te leveren leek me ook niet zo’n goed idee, dus ik liet de TomTom maar weer eens wat anders bedenken. Hij kwam nu met een route die 281 km lang was en ruim 4 uur zou duren… Ai. Out of options dus. Er zat niks anders op dan die ongeveer 10 km maar weer helemaal terug te rijden. Omdat ik de weg nu kende voerde ik het tempo maar wat op en dat ging allemaal net goed. Ik besloot om maar weer in de file aan te sluiten die inmiddels wel veel korter was geworden. Onderweg kwam ik weer langs Lake Mead, en omdat dat zo mooi was besloot ik om dat maar eens per helikopter te gaan bekijken.

Voor slechts 29$ kon je een helicoptervluchtje maken. Wel heel erg kort, maar zeker de moeite waard. Ik vervolgde na het spectaculaire vluchtje mijn weg naar de Hoover Dam, en kwam daar net voor zonsopgang aan, zodat ik nog snel even wat fotootjes kon schieten. Het is best wel een groot en indrukwekkend ding !

De terugweg verliep veel vlotter en ondertussen zit ik al weer op mijn vlucht terug te wachten terwijl ik dit typ. Uiteraard heeft Micha “Exit-Row” Mulder weer een gratis update te pakken naar meer beenruimte…

Deze week ga ik veel afspraken proberen te maken met klanten zodat ik volgende week met de nieuwe verkoper flink op pad kan. Verder ga ik ook bezig met het uitwerken van mijn businesscase,

tot de volgende keer !

Soms heb je van die periodes dat niks vanzelf gaat. Dat je overal achteraan moet, dat alles langzamer gaat dan je eigenlijk wil, dat 24 uur in een dag nog niet genoeg is om overal aan toe te komen en dat alles net mis gaat. Zo’n periode had ik afgelopen week een beetje. En toen ik gisteravond nog een mailtje van een klant kreeg die niet tevreden was, had ik het een beetje gehad.

En dan komt er zo’n dag als vandaag. Eerst die ontevreden klant gebeld. Het bleek allemaal mee te vallen en binnen 5 minuten kreeg ik het bericht dat de order (en geen kleintje…) er aan komt ! Hatsjikidee ! Daarna mijn vlucht naar Las Vegas voor aankomend weekend maar even geboekt. Gisteren baalde ik omdat bijna alle vluchten vol zaten, waarschijnlijk vanwege Thanksgiving. Er waren nog wat vluchten voor woekerprijzen op onmogelijke tijdstippen maar daar had ik geen zin in. Laat maar… Vandaag weer gekeken; waren er ineens plekken op een vlucht beschikbaar op precies de perfecte tijden en voor een erg zacht prijsje. Hoppa ! Daarna nog wat afspraken gemaakt met mensen die vorige week de telefoon niet opnamen maar nu ineens wel. Tsjakka ! En als klap op de vuurpijl vanavond de contracten ondertekend en heerlijk gegeten met onze nieuwe salesman. Hopsatee ! I love it when a plan comes together !

Tsja en dan heb je ineens weer volop energie om je blog bij te werken

Ik loop nog wel eens op een zaterdagnacht door de stad en wat dan heel erg typisch is, is dat de ene kroeg bomvol is en de ander helemaal leeg. Hoe komt dat ? Het is vaak niet de bierprijs, niet het meubilair, niet eens de muziek, maar het is omdat mensen elkaar aantrekken. Mensen zijn eerder geneigd een drukke kroeg in te lopen dan een lege. En zo is het een zichzelf versterkend effect, wat best wel lastig te doorbreken is.

Zo is het ook met bedrijvigheid. Het trekt elkaar aan. Als je hier in Silicon Valley aan een bedrijf vraagt waarom ze hier gevestigd zijn, dan is meestal het antwoord : “omdat er veel soortgelijke en aanverwante bedrijven zitten, die ook weer andere dingen als venture capital aantrekken”.

Tweehonderd jaar geleden was Enschede niks. En er kon ook niks. De grond was te slecht om akkerbouw op te plegen, dus er werd wat anders verzonnen. Laten we textiel maken ! En zo was Enschede een van de eerste steden (al veel langer dan 200 jaar geleden trouwens) waar de textiel industrie van de grond kwam. En omdat ze in Enschede er vroeg bij waren trok er steeds meer textielindustrie naar Enschede, wat nog meer textielindustrie aantrok. En zo gebeurde het dat in pak ‘m beet 100 jaar tijd de stad 25x zo groot werd (van 5000 inwoners in 1860 tot 125.000 in 1960). Toen kwam de klad erin en moest er wat anders bedacht worden. De universiteit werd er neergezet en er werd gehoopt op kennisintensieve bedrijvigheid.

Er zijn echter 2 grote verschillen met de situatie van 200 jaar geleden :

1) Enschede was lang niet de eerste plek waar kennisintensieve bedrijvigheid werd gevestigd

2) Met de textielindustrie was het mogelijk om een significant deel van de wereldmarkt in Enschede te maken. Met kennisintensieve bedrijvigheid is dat onmogelijk, de wereldmarkt is veel groter; zelfs heel Twente zou daar veel te klein voor zijn

Met name punt 2 is denk ik erg belangrijk. Silicon Valley is een gebied van ongeveer 50×100 km (San Francisco meegeteld) met zo’n 7 miljoen inwoners. Dat is dus zo’n beetje de kritische massa die nu nodig is (in de toekomst wellicht meer).

Als je het dus echt groot wil aanpakken dan kom je meteen tot de conclusie dat Twente te klein is. Een voordeel van Twente is wel dat het makkelijk uit te breiden is; er zijn geen fysieke boundaries zoals in de Silicon Valley (oceaan en bergen). Dus eerst moet Twente zorgen dat het zo’n beetje de rest van Nederland erbij pakt, eigenlijk alles ten zuidwesten van Enschede. In Duitsland zijn ook aardige initiatieven aan de gang, met name in het Ruhrgebied, waar ze met de neergaande staal- en kolen-industrie kampen en dezelfde ideeen hebben als in Twente. Als we dan toch bezig zijn met annexeren dan pakken we Belgie er ook bij, zeg maar zo’n beetje tot en met Antwerpen, Brussel, Luik.

Dan heb je een gebied met zo’n 35 miljoen inwoners schat ik. De naam is misschien voor de hand liggend, maar het zal “Groot-Twente” gaan heten. Omdat een hoofdstad bepalen teveel gesteggel is, komt er geen hoofdstad (Silicon Valley heeft ook alleen maar een officieuze hoofdstad). We bouwen alle lege ruimtes ertussen helemaal vol (ja ook de veluwe !) zodat er zo’n 70 miljoen mensen en op termijn misschien 100 miljoen mensen gehuisvest kunnen worden. Hieronder alvast een kaart :

Het huidige Twente zal later Klein-Twente gaan heten en is de meest gezellige uithoek van de succesvolle metropool die nota bene in het hol van de leeuw, in Silicon Valley ooit is bedacht door iemand achter zijn laptopje.

Een misschien meer haalbaar en compacter alternatief zou zijn om Belgie te laten zitten (en dan Limburg ook maar), en dan krijg je dus : Twente, Gelderland, Utrecht, Brabant, het zuiden van Noord-Holland, Zuid-Holland, en eventueel het Ruhrgebied er bij aan. Maar kleiner dan dit moet het echt niet worden !

Kortom : THINK BIG !

groeten,

Micha

Tot mijn grote schrik zag ik dat het al weer veel te lang gelden is dat ik hier wat heb geschreven. “Time flies”, zoals ze hier in de States zeggen.

Het eerste noemenswaardige dat ik afgelopen week heb meegemaakt is de netwerkbrunch hier in Plug and Play. Met de Fast 50 bedrijfjes konden we netwerken met potentiele investeerders en allerlei andere vogels die op dit soort evenementen afkomen (consultants, advocaten, headhunters, en mensen die 1000 connecties op LinkedIn nog niet genoeg vinden). Het netwerken gaat heel gericht. Iedereen praat met iedereen, vooral niet te lang, en verwijst je weer door naar iedereen. Uiteindelijk ga je met een pak visitekaartjes naar huis (ja, er zaten zelfs wel aardig wat mensen bij waar je echt wat aan hebt) en voordat je achter je computer zit heb je je mailbox al vol met follow-ups en follow-ups van follow-ups van kennissen van kennissen. Hoe anders dan in Nederland… Hier ben je je netwerk, en is het een soort statussymbool als je iedereen kent.

Verder ben ik ook met de Fast50 groep naar Stanford geweest en wel naar het Artificial Intelligence Lab (link). We waren bij de robotics groep van prof. Oussama Khatib op bezoek. Al door de gang lopend zagen we allerlei robots, vliegtuigjes, helicopters, robotarmen en nog meer grote mensen speelgoed. Na een erg interessante presentatie mochten we zelf wat spelen met een haptic interaction device. Dat is een balletje die vastzit aan een apparaat en die je kunt bewegen. Daarmee kun je iets besturen (kan iets echts zijn, bijv. een operatiemes, maar ook iets virtueels, zoals een cursor op een computerscherm). Het grappige is dat als je op het scherm ergens tegenaan botst je dat ook in het balletje voelt en het niet verder kan bewegen. Verder werken ze daar ook aan de Asimo robot; zie filmpje :

Helaas konden we Asimo niet zien omdat ie niet “aangekleed” was. Kortom een erg leuke middag !

Uiteraard ben ik ook bezig geweest met het opzetten van de sales office. Er blijkt toch nog het een en ander aan “legal stuff” geregeld te moeten worden, dus het wachten is daar nu eigenlijk op. Daarna is het een kwestie van rondmaken met de in mijn ogen meest geschikte persoon. Verder ben ik ook aan het kijken of het wellicht toch misschien handig is om meteen maar een Inc of een LLC op te zetten (in plaats van iemand op freelance basis aannemen). Misschien is het mogelijk om dat ook nog binnen deze 8 weken te doen, maar dat vergt veel uitzoekwerk en heeft niet de allerhoogste prioriteit.

I’ll keep you up to date !

Micha

Vanochtend stond er een meeting gepland met Economic Development van de stad Palo Alto (een zusterstad van Enschede). Deze zusterstadrelatie die al bijna 30 jaar bestaat is een paar jaar geleden uitgebreid met de intentie om ook op zakelijk gebied dichter tot elkaar te komen. Op het gemeentehuis hebben Harm en ik met  Susan Barnes gepraat over hoe we dat concreter kunnen invullen. Een van de ideeen is om ergens in de zomer een meeting te organiseren om daar in meer detail in te duiken. Hopelijker zijn er dan al meer bedrijven via embeddedcoaching die kant op gegaan en kan er een duidelijkere invulling aan worden gegeven.

Vanmiddag ben ik bij het AMES Research Center van NASA langsgeweest. Deze excursie is onderdeel van het door Deloitte en Handelsroute.nl georganiseerde event : Tothevalley

Ze houden zich bij het NASA AMES Research Center vooral bezig met robots die naar de maan en Mars gaan. Op dit moment rijden er 2 karretjes rond op Mars, de Spirit en de Opportunity. Die rijden daar al bijna 5 jaar. Hier een plaatje (ze zien er ongeveer hetzelfde uit) :

Verder staat er ook nog de Phoenix op Mars, dat is een statisch ding die met een schepje in de grond staat te graven op zoek naar water. Die ziet er zo uit :

Aangekomen bij de gate mochten we na een aantal securitychecks het terrein op. Toen werden we bij een volgend hek weer tegengehouden. De NASA-meneer die bij ons in de bus was gekomen begon enthousiast te vertellen over de Mars-simulation-ground en de nieuwe mars-rover die ze aan het ontwikkelen waren. Toen we bijna weer verder reden had ik eindelijk door dat hij het over het braakliggende terrein naast de bus had waar een soort winkelwagentje met een dekentje erover stond. Zo kan high-tech er dus ook uitzien…

Daarna volgden er presentaties. Waar ik superflitsende presentaties over allerlei mensheid-veranderende heldenmissies verwachte kwamen er, nadat het 10 minuten duurde om de beamer aan te sluiten, best wel down to earth presentaties. Er werd netjes vermeld dat de Russen de eersten waren die robots op de maan en op Mars hadden rondrijden, en dat de Russische “badkuip” op de maan maar liefst 30 km had afgelegd, een tot nu toe onge-evenaarde prestatie. Verder was er een presentatie van een leuke mevrouw over allerlei psychologie aspecten van robotmissies (wat doe je als de ene persoon de robot naar het oosten wil laten gaan, en de ander wil naar het westen ?), en was er best wel kritiek op allerlei politieke spelletjes. De mislukte Mars Polar Lander missie werd zelfs de Mars Polar Crasher genoemd. Met beide benen op de grond dus ! Wel verfrissend en er kan weer een vooroordeel over Amerikanen de prullenmand in…

Onze magen werden in downtown San Francisco nog gevuld met lekker eten en ik was blij dat ik mijn TomTom bij me had toen ik via dit werkelijk achterlijke verkeersplein (klik op het plaatje voor een 3D view) :

weer huiswaarts keerde om mijn blog te typen, de laptop dicht te klappen en te gaan slapen,

groetjes,

Micha

De eerste week zit er al weer op. Ik begin me steeds meer te beseffen dat 8 weken helemaal niet zo lang is en dat ik nog een hoop te doen heb.

Ik heb afgelopen week gesprekken gehad met 6 potentiele verkopers (nummer 7 kwam niet opdagen). Het niveau van de mensen die op kwamen dagen was hoog. Er zat er slechts 1 bij waarbij ik meteen het gevoel had dat het niks zou worden. Gelukkig zat er ook iemand bij met eigenlijk de perfecte achtergrond. Hij had veel gedaan met microtechnologie, zelfs een beetje op glas. Hij is dus als geen ander in staat om snel te kunnen begrijpen wat we kunnen maken. Verder was hij erg commercieel ingestald en had ongeveer 15 jaar sales-ervaring. Het mooie was dat hij de laatste jaren actief was geweest met high-tech startups in biotechnologie en medische technologie. De ideale combinatie dus! Aankomende week ga ik het met hem proberen rond te maken.

Maar na een drukke week werd het ook tijd voor wat ontspanning. Ik had besloten om naar Reno (Nevada) te gaan en daar de casino’s te bezoeken voor een heerlijk potje poker. Er was echter hevige sneeuwval voorspeld (tot een meter sneeuw in dit weekend) in de Sierra Nevada, dus het werd mij ten zeerste afgeraden om zonder sneeuwkettingen bij je te hebben daar doorheen te rijden. Omdat het in Mountain View bijna 20 graden was en de hoogste pas van de Interstate 80 op zo’n 7000 voet ligt, kon ik mij niet voorstellen dat het daar zou gaan vriezen. Ik besloot het erop te wagen (Hey, I’m a gambler !). Na enorm lang in de vrijdagavondspits te hebben gestaan kon ik toch eindelijk doorrijden. Helaas was het donker en kon ik dus niet van de mooie Sierra natuur genieten. Ik begon hem wel redelijk te knijpen toen het begon te regenen en de weg steeds verder omhoog ging. Er kwamen steeds meer parkeerplekken langs de weg bedoeld als plek om je sneeuwkettingen om te doen. Toen ik echter op 7000 voet aankwam regende het nog steeds. Zie je nou wel, het sneeuwt niet op deze hoogte in Oktober !

Na een rit van ruim 5 uur kwam er een lichte gloed tevoorschijn vanachter de donkere bergen. Dat moest Reno zijn ! Aangekomen bij het casino/hotel kwam ik mensen tegen met de meest idiote outfits; het was immers Halloween… Ik schoof aan aan een pokertafel naast Fred Flintstone, die telkens onder een luide “YABADABADOOOO !!!!” zijn muntjes van tafel graaide als hij een hand had gewonnen. Helaas was Vrouwe Fortuna mij niet gunstig gezind en besloot ik zondagochtend de terugreis maar weer te aanvaarden. Al rijdend tussen de vergane glorie van de typische eind jaren 70 stijl casino’s in downtown Reno zag ik in de verte donkere wolken boven de bergen hangen. Zou het daar dan toch sneeuwen ? Nee, vast niet…

Ik was Reno nog niet uit of het begon al te regenen. Het was ook een stuk kouder dan vrijdag… Net de staatgrens over en weer rijdend op het enorm slechte, oosteuropees aandoende asfalt van het Californische deel van de Interstate 80 ging de regen over in sneeuw… Ai… Langs de weg werden de sneeuwhopen steeds hoger, het had hier duidelijk al een dag gesneeuwd. Gelukkig was de weg sneeuwvrij en kwam ik zonder kleerscheuren veilig op de hoogste pas aan. Daar heb ik heel snel (het was echt koud…) het volgende fototje geschoten :

Verder genietend van het uitzicht (helaas wel veel mist) reed ik de Silicon Valley weer in en was het weekend weer voorbij.

Tot blogs,

Micha